Telekinezide nesneyi “hafifletme” tekniği, zihnin nesne üzerindeki algısını değiştirerek hareket ettirmeyi kolaylaştırmaya yönelik bir odak yöntemidir. Bu teknikte amaç, nesnenin gerçek ağırlığını değil, zihnin ona yüklediği ağırlık hissini dönüştürmektir. Zihin bir nesnenin ağır olduğunu düşündüğü sürece enerji akışı o nesnenin üzerinde doğal bir direnç oluşturur. Bu direnç, telekinezi uygulamalarında hareketi geciktiren en büyük engellerden biridir. Hafifletme tekniği ise nesnenin ağırlığını zihinsel bir düzlemde çözerek enerji akışını daha akıcı hale getirir.
Tekniğe başlarken önce nesne dikkatle izlenir. Nesnenin yapısı, formu ve bulunduğu yüzey zihin tarafından tanınmalıdır. Zihnin nesneyle ilgili duyusal bağlantı kurması hafifletme sürecinin temelidir. Ardından nesneye bakarken onun yoğunluğunu düşürdüğünü hayal etmek gerekir. Plastik, kağıt ya da metal fark etmeksizin zihin nesneyi daha ince, daha havadar ve daha esnek bir yapıda görmeye başlar. Bu görüntü, zihin tarafından gerçek bir fiziksel dönüşüm gibi algılandığında enerji akışı nesneyi daha kolay kavrar.
Hafifletme sırasında nesnenin iç yapısı boşaltılıyormuş gibi bir imge kullanmak oldukça etkilidir. Nesnenin içinde sıkışmış ağırlık hissinin yavaşça çözülüp dağıldığını canlandırmak zihin için güçlü bir tetikleyicidir. Bu imgeyle birlikte nesnenin etrafında bir esneme hissi belirir. Uygulayıcı nesnenin artık daha az baskı oluşturduğunu, enerjinin yüzeyden içeri rahatça sızdığını hisseder. Bu an, hafifletme tekniğinin etkisini göstermeye başladığı noktadır.
Zihin nesneyi hafif bir yapıya dönüştürdüğünde bedenin iç akışı da hızlanır. Uygulayıcı çoğu zaman avuç içinde ya da alın bölgesinde yükselen bir ılık titreşim hisseder. Bu titreşim, nesneyle kurulan enerjik bağın derinleştiğinin işaretidir. Zihin nesneyi hafiflettiğinde enerjinin hareket ettirme kapasitesi doğal olarak artar. Artık nesne zihinde ağırlığı olmayan, sadece yönlendirilmesi gereken bir forma bürünür.
Tekniğin devamında nesnenin havalanmaya ya da kaymaya hazır bir boşlukta durduğunu hayal etmek hareketi tetikler. Uygulayıcı nesneyi fiziksel bir cisim gibi değil, enerji yoğunluğu azalmış bir varlık gibi görür. Bu bakış açısı, zihnin nesneye uyguladığı basınç direncini kaldırdığı için telekinezi etkisi daha belirgin hale gelir. Nesne harekete geçtiğinde bu genellikle çok hafif bir kayma, küçük bir dönme ya da dengeden düşme şeklinde olur. Ancak uygulayıcı için en önemli kısım, bu hareketten önce oluşturduğu “hafiflik alanını” hissedebilmesidir.
Telekinezide nesneyi hafifletme tekniği zihnin fiziksel sınır algısını çözerek enerjinin akışını özgürleştirir. Nesne ağır bir cisim olarak değil, enerjiyle yönlendirilmeye uygun bir form olarak algılandığında telekinezi çalışmaları çok daha akıcı ve hızlı bir gelişim sürecine girer.