Telekinezi çalışmalarında küçük taşlarla yapılan denemeler, psi wheel veya kağıt parçalarına göre daha zorlayıcıdır çünkü taşın kütlesi ve enerji alanı daha yoğun hissedilir. Bu yüzden bu çalışma, enerjiyi daha güçlü bir çizgide yönlendirmeyi ve zihinsel komutu daha kararlı biçimde tutabilmeyi gerektirir. Küçük taşlar üzerinde yapılan denemeler, telekinetik gelişimin orta seviyeye geçiş adımlarından biri olarak görülür.
Taşla çalışmaya başlamadan önce zihin tamamen sakinleştirilmeli ve enerji hissi belirgin hâle getirilmelidir. Avuç içlerinde beliren sıcaklık, karıncalanma ya da hafif basınç hissi taş üzerinde etki yaratabilmek için temel hazırlığı sağlar. Taşa belirli bir mesafeden bakıldığında, taşın çevresinde ince bir enerji alanı hissedilmeye başlanır. Bu alan taşın doğal titreşimidir ve kişi kendi enerjisini bu alana uyumlayarak hareket başlangıcını yaratır.
Küçük taşları hareket ettirmede en etkili yöntem, tek noktaya odaklanmaktır. Taşın ortasında hayali bir enerji çekirdeği canlandırılır ve komut bu çekirdeğe yönlendirilir. “Kay”, “it”, “ileri” gibi sade bir zihinsel niyet, enerjinin dağılmasını engeller. Taşa bakarken bakış geniş değil dar olmalıdır; taşın yalnızca bir kısmına odaklanmak enerjiyi tek çizgide tutar. Bu odak hâli uzun sürdükçe taşın çevresindeki enerji daha yoğun hissedilir.
Taşı hareket ettirme denemelerinde enerji koridoru büyük bir rol oynar. Kişi avuç içlerinden çıkan enerjinin ince bir hat şeklinde taşa uzandığını hayal eder. Bu hat, taşın hareket edeceği yönü belirler. Enerji koridoru kararlı tutuldukça taşın üstünde görünmez bir baskı oluşur. İlk etkiler çok hafiftir; taşın yalnızca titreştiği veya yüzeyde mikroskobik bir kayma yaptığı hissedilebilir. Bu küçük işaretler doğru yönde ilerlediğin anlamına gelir.
Görselleştirme bu çalışmada sadece destekleyici değil, yönlendirici bir unsurdur. Enerjinin taşa doğru dalga gibi aktığını hayal etmek, taşın altından ya da yanından itiliyormuş gibi bir algı yaratır. Zihin bu akışı net olarak hissettiğinde enerji daha kararlı biçimde ilerler. Taşın hareketinin gerçekleşmesine gerek yoktur; çevresindeki basınç değişimini hissetmek bile gelişimin önemli bir parçasıdır.
Taşla yapılan denemelerde sabır çok önemlidir çünkü taşlar daha güçlü bir enerji yoğunluğu gerektirir. İlk hareketi görmek uzun sürebilir fakat enerjinin taş üzerinde oluşturduğu basınç, sıcaklık ve titreşim hissi giderek artar. Bu hisler güçlendikçe taşın vereceği tepki de daha belirgin hâle gelir. Düzenli çalışma sonunda kişi taşın yönünü hafifçe değiştirebilir, zeminde mikroskobik kaymalar oluşturabilir veya yüzeyde ince titreşimler yaratabilir.
Telekinezi ile küçük taşları hareket ettirme, enerjiyi daha yoğun bir hedefe yönlendirme konusunda zihni güçlü biçimde eğitir. Bu çalışma, telekinetik gelişimde önemli bir kilometre taşıdır çünkü taşın verdiği tepki zihin–enerji uyumunun ne kadar keskinleştiğini açıkça gösterir. Enerji kararlı şekilde aktığında, taşla kurulan bağ doğal olarak güçlenir ve telekinezinin daha ileri aşamaları için sağlam bir temel oluşur.