Telekinezi için nesneyi zihinde parçalama tekniği, zihnin nesne üzerindeki algısını çözerek enerji akışını serbest bırakmayı hedefleyen derin bir odak yöntemidir. Bu teknikte amaç, nesnenin fiziksel bütünlüğünü değiştirmek değil; zihnin o nesneyi tek ve katı bir yapı olarak görme alışkanlığını kırmaktır. Zihin nesneyi katı, ağır ve tek blok bir cisim olarak algıladığında enerji ona ulaşmakta zorlanır. Fakat nesne zihinde parçalara ayrıldığında, enerjinin nesnenin içine ve çevresine daha kolay sızdığı bir alan oluşur. Bu da telekinezi hareketlerinin başlangıç eşiğini düşürür ve nesneyle kurulan bağın çok daha güçlü hale gelmesini sağlar.
Tekniğin ilk adımında nesne dikkatle izlenir. Nesnenin kenarları, yüzeyi, ağırlığı ve durduğu zemin zihin tarafından tamamen tanınmalıdır. Bu tanıma aşamasında amaç, nesneye bakarken onun bütün hâlini hissedebilmek ve ardından bu bütünlüğü zihinsel olarak çözmeye başlamaktır. Uygulayıcı gözünü nesneden ayırmadan, onun iç yapısını hayal eder. Nesnenin içinin boşalması, hafiflemesi veya yüzeyinin çözülmeye başlaması bu sürecin doğal başlangıcıdır. Zihin nesneyi katı değil, esneyebilen bir yapı gibi görmeye başladığında ilk kırılma gerçekleşir.
İkinci aşamada nesne zihinsel olarak küçük parçalara ayrılır. Bu parçalama fiziksel bir kırılma gibi değil, enerjisel bir çözülme şeklinde hissedilir. Uygulayıcı nesnenin üst yüzeyinin ince toz zerrelerine açıldığını, kenarlarının yumuşadığını veya görünmez enerji çizgilerine ayrıldığını hayal eder. Bu imgeyle birlikte nesnenin katı yapısı çözülür ve parçalar zihinde hafifliğini artırır. Bu aşamada nesnenin ağırlığı büyük ölçüde zihinsel düzeyde ortadan kalkar. Nesne artık enerjiyle daha kolay temas edilebilen bir forma dönüşür.
Tekniğin en güçlü anı, bu parçalara ayrılmış görüntünün enerjiyi içeri davet ettiği andır. Zihin nesneyi tek parça olarak değil, çoklu bir enerji ağı olarak gördüğünde enerji akışı nesnenin içine daha serbestçe girer. Uygulayıcı bu sırada nesnenin etrafında genişleyen bir boşluk veya hafif bir titreşim hissedebilir. Bazı uygulayıcılar nesnenin çevresindeki yoğunluğun bir anda yumuşadığını, bazen de nesnenin çok daha hafif göründüğünü algılar. Bu his, parçalama tekniğinin çalıştığının en belirgin göstergesidir.
Parça parça görülen nesneye odaklanmak, düşünce basıncının etkisini artırır. Zihin nesnenin hafiflemiş enerjisine doğru akarken parçaların birleşme veya dağılma yönünü yönetir. Bu odak, nesnenin hareket etmesini kolaylaştırır çünkü artık zihin katı bir kütleyi değil, enerjiyle yönlendirilebilen hafif bir formu hedef almıştır. Uygulayıcı parçalardan birinin kaydığını hayal ettiğinde, bu hayal nesnenin tümüne yansır. Böylece fiziksel hareketin ön hazırlığı tamamlanmış olur.
Tekniğin son aşamasında parçalar zihinde tekrar bir bütün hâline getirilmez. Çünkü telekinezide amaç nesnenin doğal ağırlığını geri yüklemek değil, akışın kesintisiz kalmasını sağlamaktır. Enerji parçalar arasında dolaştıkça nesnenin çevresinde kararlı bir alan oluşur. Bu alan, nesnenin dönme, kayma veya hafifçe salınma hareketine çok daha çabuk tepki vermesine yardımcı olur.
Telekinezi için nesneyi zihinde parçalama tekniği, nesnenin enerjik yapısını manipüle etmekten çok, zihinle nesne arasındaki direnç perdesini inceltir. Zihin nesneyi hafif ve esnek bir formda görmeyi öğrendikçe enerji akışı güçlenir ve telekinezi denemeleri çok daha hızlı sonuç verir. Bu teknik, özellikle ilk hareketi almakta zorlanan uygulayıcılar için güçlü bir dönüştürücü adımdır.