Telekinezi üzerine yapılan deneyler uzun yıllardır ilgi çekse de bilim dünyasında bu konuya dair ciddi eleştiriler bulunur. Bilimsel bakış açısından telekinezi deneylerinin en büyük sorunu, tekrarlanabilir ve bağımsız şekilde doğrulanabilir sonuçlar üretmemesidir. Bir deneme sırasında hafif bir nesne hareket etmiş gibi görünse de aynı koşullar altında aynı hareketi yeniden ortaya koymak çoğu zaman mümkün olmaz. Bilimde bir olgunun kabul edilmesi için farklı araştırmacıların aynı deneyi aynı sonuçlarla tekrarlayabilmesi gerekir; telekinezi çalışmalarında bu tutarlılık sağlanamadığı için şüphe devam eder.
Deneylerde kullanılan araçlar ve ortam koşulları da eleştirilir. Çok hafif nesneler hava akımı, sıcaklık değişimi, statik elektrik ya da kas hareketlerinden oluşan mikrotitreşimlerle yer değiştirebilir. Telekinezi denemelerinde görülen küçük hareketlerin çoğunun bu fiziksel etkenlerle açıklanabileceğini savunan bilim insanları, deney ortamlarının yeterince izole edilmediğini ve dış etkenlerin göz ardı edildiğini belirtir. Bu yüzden gözlemlenen hareketlerin gerçek anlamda zihinsel bir etki olduğunu kanıtlamak güçleşir.
Bir diğer eleştiri, deneylere katılan kişilerin beklenti ve inançlarının gözlemleri etkileyebilmesidir. İnsan zihni güçlü bir beklenti oluşturduğunda, ufak değişimleri büyüterek algılayabilir. Özellikle telekinezi gibi odak ve hayal gücünün iç içe geçtiği çalışmalarda kişi, nesnenin hareket ettiğine dair küçük izlenimleri olduğundan daha büyük veya anlamlı görebilir. Bu durum, deneylerin öznel yorumlara açık olduğu anlamına gelir ve bu da bilimsel ölçülülüğü zayıflatır.
Telekinezi deneylerinde ölçüm cihazlarının hassasiyeti de tartışma konusudur. Nesnenin hareket edip etmediğini anlamak için kullanılan kameralar, sensörler veya gözlemler yeterli doğruluk sağlamaz. Mikro seviyedeki hareketlerin kaynağının zihin mi yoksa çevresel bir faktör mü olduğunu ayırt etmek oldukça zordur. Bilim, ölçülemeyen veya dış etkenlerden kesin şekilde ayrıştırılamayan bir fenomeni kabul etmekte isteksizdir.
Bazı bilim insanları, telekinezi çalışmalarında teorik bir temel eksikliği olduğunu da vurgular. Zihnin dış nesnelere doğrudan etki edebilmesi için bilinen fizik kurallarını aşan bir mekanizma gerekir. Bu mekanizma açıklanmadıkça telekinezi bilime göre hipotez olmaktan öteye geçemez. Mevcut fizik yasaları enerji aktarımı, alan etkileri ve uzak etkileşim konularında belirli sınırlar çizer; telekinezi bu sınırların dışında kaldığı için ek bir açıklama modeli gerektirir.
Tüm bu eleştiriler telekinezinin imkânsız olduğunu kanıtlamaz, ancak bilimsel açıdan kabul edilmesini zorlaştırır. Telekinezi üzerine yapılan deneyler çoğu zaman kişisel deneyimlere, enerji hissine ve zihinsel odak çalışmalarına dayanır. Bilim ise doğrulanabilir, ölçülebilir ve tekrarlanabilir sonuçlara ihtiyaç duyar. Bu nedenle telekinezi, bilim dünyasında halen incelenmeye açık bir konu olarak görülür; fakat mevcut kanıtlar, onu bilimsel ölçekte doğrulamak için yeterli kabul edilmez.