“Sümmün, bükmün, umyun” ifadesi Kur’ân-ı Kerîm’de Bakara Sûresi’nin 18. ayetinde geçer. Bu söz bir dua metni değildir; Allah’ın kendisine çağrıyı işitmeyen, hakkı görmeyen ve gerçeğe karşı gönlünü kapatan kimseleri tasvir ettiği bir ayettir. Yani bu ifade bir “beddua” ya da “birine etkide bulunma duası” olarak kullanılmaz. Âlimler, bu ayetin anlamını yanlış niyetlerle kullanmaktan sakındırır.
Ancak bazı kişiler halk arasında bu ifadeyi bir “korunma duası” veya “kötülüklerden uzak kalma niyeti” ile okur. Doğru olan, ayeti mana ve hikmetiyle okumaktır. Ayetin meali şöyledir:
“Onlar sağırdır, dilsizdir, kördür; (gerçeği) görmezler.”
(Bakara 2/18)
Bu ayet bir dua değil, ibret ayetidir. Kul bu ayeti okurken şu niyetle okur:
“Allah’ım! Beni hakkı görmeyenlerden, doğru sözü işitmeyenlerden, gerçeği söylemeyenlerden eyleme.”
Bu niyetle okunabilecek güzel bir dua şöyledir:
Hakkı Görmek ve Doğruya Yönelmek İçin Dua
“Allah’ım! Gözlerimi hakka aç, kalbimi nura çevir, dilimi doğrulukla konuştur. Hak sözü duyup kabul eden, doğruyu görüp takip eden kullarından eyle.”
Ayrıca Peygamber Efendimiz’in öğrettiği şu dua da anlamı itibarıyla bu ayetin hikmetine uygundur:
“Allah’ım! Bana hakkı hak olarak göster, ona uymayı nasip et. Batılı batıl olarak göster, ondan uzak durmayı nasip et.”