Çocukların telekineziyi daha kolay öğrenip öğrenmediği konusu, zihinsel esneklik ve enerji farkındalığı açısından değerlendirildiğinde oldukça dikkat çekicidir. Çocuklar henüz zihinsel kalıplara tam olarak oturmamış, hayal gücü yüksek ve içsel gürültüsü yetişkinlere göre çok daha düşük bireylerdir. Bu durum onların odaklanmayı doğal bir şekilde gerçekleştirmesine, görselleştirmeyi zorlanmadan uygulamasına ve enerjiyi daha serbest hissetmesine yardımcı olabilir. Telekinezi pratiğinde kullanılan zihinsel mekanizmaların çoğu, hayal gücü, içsel serbestlik ve koşullanmalardan uzak olmayı gerektirir; çocukların bu özellikleri doğal olarak taşıması onları başlangıç aşamasında avantajlı hâle getirir.
Çocuklar genellikle enerjiyi hissetme konusunda daha duyarlıdır. Avuç içlerindeki sıcaklık, parmak uçlarındaki karıncalanma veya nesnenin etrafındaki hafif titreşim hissi gibi duyusal ipuçlarını daha açık bir algıyla fark ederler. Bu yaşta beden-zihin uyumu daha akıcıdır ve öğrenilmiş “imkânsızlık” kavramı henüz kökleşmediği için telekinetik denemelere daha özgür yaklaşırlar. Bu özgürlük, enerjiyi yönlendirme sürecinin doğallığını artırır.
Bununla birlikte, telekinezi yalnızca doğal açıklıkla ilerleyen bir beceri değildir. Belirli bir disiplin, dikkat yönetimi ve düzenli çalışma gerektirir. Çocukların dikkat süreleri kısa olabildiği için uzun odak gerektiren ileri telekinezi tekniklerinde zorlanabilirler. İlk başarıyı kolay elde etseler bile ileri seviyeye geçişte istikrarı sağlamak yetişkinlere göre daha zor olabilir. Bu nedenle çocukların avantajı başlangıç aşamasında öne çıkarken, uzun vadede düzenli pratik yetişkinlerde olduğu gibi önem kazanır.
Telekinezi öğreniminde en büyük belirleyici, yaş değil zihinsel yaklaşım ve çalışma şeklidir. Yetişkin bir birey de doğru tekniklerle, içsel gürültüyü azaltarak ve düzenli pratikle çocuklar kadar hızlı ilerleyebilir. Çocuklar başlangıçta daha açık olsalar da telekinezinin gelişimi her yaşta pratik, sabır ve doğru zihinsel odakla mümkündür.