Astralde uçmak, astral seyahatin en özgürleştirici, en hafif ve en doğal deneyimlerinden biridir. Ancak astralde uçmak fiziksel dünyadaki gibi kanat çırparak ya da kas gücüyle yapılan bir hareket değildir. Astralde uçmak, tamamen bilincin yön vermesiyle, enerji bedeninin hafiflemesiyle ve frekansın yükselmesiyle gerçekleşir. Uçma hissi bir hareketten çok, bilincin üst katmanlarla hizalanması sonucu ortaya çıkan titreşimsel bir akıştır.
Astralde uçmanın ilk işareti ağırlıksızlık ve çekimsizlik hissidir. Kişi bir anda bedeninin altındaki bütün ağırlık noktalarının çözüldüğünü hisseder. Dünya’nın yerçekimi yok olur, beden zeminden bağımsız bir enerji küresi gibi davranır. Bu anda kişi ister istemez yükselir. Yükseliş bir seçimden çok bir sonuçtur; enerji alan hafiflediğinde beden yukarı doğru akar.
Astralde uçma, fiziksel mantığa bağlı değildir. İleriye gitmek için adım atmaya gerek yoktur. Yukarı çıkmak için zıplamak gerekmez. Sola gitmek için beden döndürülmez. Astralde yön, bilincin odaklandığı noktadır. Kişi sadece “ilerliyorum” diye niyet ettiğinde astral beden o yöne doğru hızlanır. Hız ise tamamen titreşime bağlıdır. Frekans ne kadar yüksekse uçuş o kadar hızlı olur.
Bazı deneyimciler uçmayı ilk denemelerinde kontrol edemez. Bunun sebebi yeteneksizlik değil, bilincin henüz astral hareket doğasına alışmamış olmasıdır. Fiziksel dünyada alışık olduğumuz hareket kalıpları astralde geçerli değildir. Bu yüzden ilk uçuşlarda kişi bazen:
– çok hızlı yükseldiğini,
– bir anda yanlara savrulduğunu,
– kontrolü kaybettiğini,
– döndüğünü,
– yere doğru çekildiğini
hissedebilir. Bu durumlar astralde gerçek manada düşmek ya da çarpmak değildir. Bunlar bilincin dalgalandığı anlarda enerji akışının bozulmasıdır.
Astralde uçmanın en güçlü tetikleyicisi kalp merkezinden yükselme hissidir. Kalp bölgesi astral bedeni taşıyan ana enerji akışını yönetir. Bu nedenle kişi uçmak istediğinde göğüs bölgesinde hafif bir genişlik, sıcaklık veya parlama hissetmesi normaldir. Bu his yükselişin başlangıcıdır.
Astralde uçmanın en güzel yanlarından biri sınır olmamasıdır. Kişi isterse bulutların üzerine, isterse ışıklı kentlerin içine, isterse sonsuz açık bir enerji alanına çıkabilir. Mekânın sınırları düşünceyle birlikte çözülür. Uçarken kişi:
– hızlanabilir,
– süzülebilir,
– durabilir,
– yön değiştirebilir,
– dilediği anda yükselip alçalabilir.
Bu hareket tamamen düşünce ile olur ve kas gücüyle hiçbir ilgisi yoktur.
Uçuş sırasında görülen manzaralar bilincin bulunduğu frekansa göre değişir. Düşük frekansta uçuş ağır, karanlık ve sınırlı olabilir. Orta frekansta mekânlar netleşir, aşağıdaki yüzey belirir ve uçuş daha akışkan olur. Yüksek frekansta uçuş adeta ışık içinde süzülüyormuş gibi hissedilir. Renkler parlaktır, alan geniştir, enerji yepyeni bir berraklık taşır.
Astralde uçmanın en büyük sırrı korkunun tamamen devre dışı olmasıdır. Korku frekansı ağırdır. Uçuş sırasında en ufak korku bile astral bedeni aşağı çeker. Bu yüzden:
– panik,
– kaygı,
– yön kaybı,
– düşme korkusu
uçağı durduran unsurlardır. Kişi ne kadar rahat olursa uçuş o kadar doğal gerçekleşir.
Astral uçuşun ileri seviyelerinde kişi artık kanat benzeri bir hareket bile hissetmez. Hareket tamamen bilinç akışı hâline gelir. Bu seviyede uçmak bir yerden bir yere gitmek gibi değil, bir frekanstan diğerine geçmek gibi algılanır. Uçuş, astralin enerji dilinde bir tür “akış hâli”dir.
Astralde uçmayı kolaylaştıran birkaç enerjik ipucu vardır:
– Göğüs bölgesini hafifçe merkez gibi hissetmek
– “Hafifliyorum” niyeti vermek
– Aşağıya değil ileriye odaklanmak
– Kolları hareket ettirme isteğini bırakmak
– Etrafı geniş bir ışık alanı gibi algılamak
– Beden değil bilinç yönlendiriyor hissine alışmak
Bu teknikler astral uçuşu kontrol edilebilir hâle getirir.
Astralde uçmak bir beceri değil, bir enerji hâlidir. Bilinç bu hâle uyumlandığında astral seyahat sadece yürümek, dolaşmak veya keşfetmek olmaktan çıkar; tamamen bir özgürlük deneyimine dönüşür.